Mt 1, 18-24
O nacemento de Xesús Cristo foi así: María, a súa nai, estaba prometida a Xosé; e antes de viviren xuntos apareceu ela embarazada por obra do Espírito Santo.
Xosé, o seu prometido, home xusto, non a querendo aldraxar, decidiu
repudiala secretamente. Tal era a súa resolución, cando o anxo do Señor se lle
apareceu en soños, dicíndolle:
‑ Xosé, fillo de David, non repares en levar contigo a María, a túa
prometida; que o que nela se concibiu é obra do Espírito Santo. Dará a luz un
fillo, e ti poñeraslle de nome Xesús, porque salvará o seu pobo de todos os
seus pecados.
Todo isto aconteceu para que se cumprise o que dixera o Señor por boca do
profeta:
Mirade: a virxe concibirá e dará a luz un fillo,
e poñeranlle de nome Emmanuel
(que quere dicir "Deus connosco").
Acordou Xosé do seu soño, e fixo tal como lle mandara o anxo do Señor, levando consigo á súa prometida.
COMENTARIO
San Mateo coñecía sobradamente o nome do fillo de María, pois conviviu con
el, e era tamén consciente de que a comunidade dos crentes non o ignoraba.
Entón preguntámonos por que se empeña Mateo en cambiarlle agora de nome ao
narrarnos o seu nacemento.
A orde que trae o anxo é perentoria: o fillo ha de chamarse
EMMANUEL, que significa “Deus-con-nós”. É evidente que Mateo está a lanzarnos
unha mensaxe obvia. Mateo chegou a unha conclusión moi clara de todo o
acontecido, tras o curto espazo de tempo vivido á beira do Mestre e a reflexión
posterior á resurrección de Xesús: Deus está connosco. Na profecía do profeta
Isaías atopa a clave, a razón para cambiar o nome polo de EMMANUEL, o que
terá boa acollida por parte dos cristiáns provenientes do xudaísmo.
Agora, que é o que quere comunicar ás primitivas comunidades
xudeocristiás ás que el se dirixe e tamén ao resto dos cristiáns dos séculos
vindeiros? Emmanuel é o Deus connosco: Deus que se encarna, que se fai un
de nós, con todas as consecuencias que iso comporta; para que, contemplándoo,
aprendamos a ser homes, vivamos a humanidade en plenitude; para que, coñecendo
o ideal de home que o Fillo de Deus nos traza, tendamos con todas as nosas
enerxías cara a el; para que nos ilusionemos ante as posibilidades de
perfección que encerra o ser home.
Emmanuel é o Deus connosco: Deus que se pon de parte dos máis desprotexidos
da sociedade; Deus que nace en extrema pobreza e necesidade; Deus que se fai
presente onde dous ou tres se reúnen no seu nome e lle invócan; Deus que se
encarna no doente, no agonizante e en quen vive en soidade. É o Deus que
se fai presente nas vítimas inocentes das guerras; é o Deus do paro, a miseria
e o abandono; inmigrante na propia patria.
Emmanuel é o Deus connosco, que nos grita, desde a máis absoluta
indixencia, que é posible tocar o infinito, achegarnos a Deus. Emmanuel é
o Deus nado nun cortello, por non atopar pousada entre os seus (os homes), a
quen viña salvar.
San Xoán dirá o mesmo no inicio do seu evanxeo: «Viño aos seus, e os seus
non o acolleron. Pero aos que o acolleron, aos que cren nel, fíxoos capaces de
ser fillos de Deus» (Xn 1, 11 s).
Nestes días previos á vinda de Emmanuel habemos de preguntarnos que
esperamos nós del e como imos acollelo entre nós.
Con María, Nai da Esperanza, esteamos expectantes á súa vinda. Hoxe, como
fai dous mil anos, Deus baixa de novo á terra, faise home en cada un de
nós e renova a nosa esperanza. Tan só pídenos un xesto de fe en que apoiarse
para enchernos outra vez de vida, de vida divina.
«Santa María da Esperanza, mantén o ritmo da nosa espera. Ti que
esperaches, cando todos vacilaban, o triunfo do teu fillo sobre a morte, nós
esperamos que a súa vinda anime o noso mundo para sempre».
No hay comentarios:
Publicar un comentario