VI DOMINGO ORDINARIO - A

Mt 5, 17-37

Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos:

- Non pensedes que vin derrogar a Lei e os Profetas; non vin para derrogar, senón para dar cumprimento.

Porque vos aseguro: mentres non pasen o ceo e mais a terra non pasará nin unha letra nin un til da Lei ata que todo se cumpra.

E quen falte a un destes mandamentos máis pequeniños e así llelo ensine a facer aos outros, será declarado o máis pequeno no Reino dos Ceos; pero quen os cumpra e así o ensine, será declarado grande no Reino dos Ceos.

Porque vos aseguro que se a vosa xustiza non é maior cá dos letrados e fariseos, non entraredes no Reino dos Ceos.

Tedes oído que se lles dixo aos vosos devanceiros: Non matarás, e quen mate será reo perante o tribunal. Pero eu dígovos: Todo o que se enrabeche co seu irmán será reo perante o tribunal; quen o alcume será reo perante o Sanedrín; e quen o aldraxe será reo do lume do inferno.

Se ao presentares a túa ofrenda no altar, alí te acordas de que teu irmán ten queixas contra ti, pousa a ofrenda alí mesmo diante do altar, vaite primeiro reconciliar co teu irmán, e logo volve para presentar a túa ofrenda.

Ponte de acordo canto antes co teu preiteante, mentres ides de camiño; non sexa que te entregue ao xuíz, o xuíz ao garda, e te boten na cadea. Ten por seguro que non sairás de alí ata que deas pagado o derradeiro céntimo.

Tedes oído que foi dito: Non cometerás adulterio.  Pois eu dígovos: Todo aquel que mira a unha muller casada con desexo, xa cometeu adulterio no seu corazón.

Se o teu ollo dereito che é ocasión de pecado, arríncao e tira con el; que máis che vale que se perda un dos teus membros e non que te boten todo enteiro no inferno. Se a túa man dereita che é ocasión de pecado, córtaa e tira con ela lonxe de ti; que máis che vale que se perda un dos teus membros e non que te boten todo enteiro no inferno.

Ténsevos dito: Quen repudie á súa muller, déalle acta de repudio. Pero eu dígovos: Todo o que repudia á súa muller, fóra o caso de estaren malvivindo, expona a ser adúltera e o que case cunha repudiada comete adulterio.

Tamén tedes oído que se lles dixo aos devanceiros: Non xurarás en falso, e cumprirás as promesas feitas con xuramentos ao Señor.

Pero eu dígovos: Non xuredes nunca: nin polo ceo, que é o trono de Deus; nin pola terra, porque é escano para os seus pés; nin por Xerusalén, que é a cidade do gran Rei. Tampouco xures pola túa cabeza, porque nin sequera lle podes virar branco ou negro un só pelo.

Falade, logo, deste xeito: "Si", cando é si; "Non", cando é non; e todo o que pase de aí vén do Malo.

 

COMENTARIO

En que quedamos: hai que cumprir a Lei ou hai que pasar dela? Esta podería ser a pregunta que os fariseos fan a Xesús.

A resposta de Xesús está ben clara no evanxeo de san Mateo: Non hai que saltarse nin o máis pequeno dos preceptos. Entón hai que concluír que os fariseos e os letrados estaban no bo camiño: Coñecían á perfección as leis e procuraban ser fieis ata o máis mínimo detalle. Ao oír falar a Xesús, seguro que sentiron contentos e satisfeitos coas palabras do Mestre. Con todo, Xesús non terminou aquí o seu discurso. Proseguiu dicindo que se a nosa conduta non supera á dos letrados e fariseos, non entraremos no reino de Deus. Así pois, que facían mal estes bos xudeus?

A comunidade cristiá de san Mateo debía estar feita unha lea e o propio san Mateo é quen sae ao paso do problema. Sen dúbida, Mateo lembra a explicación do Mestre sobre algúns dos mandatos de Moisés. E é que non basta con ser fieis a cada un dos mandamentos dos antigos, senón que hai que melloralos sen suprimilos.

Así pois, unha correcta interpretación da lei lévanos a orientar a nosa vida máis aló da lei e, deste xeito, terminaremos esquecéndoa porque xa non a necesitaremos. Isto conséguese coa observancia do único mandato, que engloba a todos: o mandato do amor. Efectivamente –di san Paulo– o que ama se preocupa do outro, axúdalle, adiántase ás súas necesidades, perdoa sempre, solicita o perdón do ofendido, non se irrita. Como podes matar ao que amas? Onde hai amor non ten cabida o adulterio nin o divorcio. Se amas non che sairá espontáneo o insulto nin a calumnia nin o desprezo. Como vas denunciar diante do xuíz a quen che esforzas cada día por comprender e ceder xenerosamente ás súas pretensións xustas? Se amas, sempre responderás cun si ou un non sincero. Nunha palabra, se nos deixamos guiar polo amor, estaremos dispostos a dalo todo: un ollo, a man, o pé, a lingua…, con tal de non perder este tesouro. E só desde o amor pódese comprender este modo de proceder do discípulo de Xesús.

Agora ben, Como chegar a este ideal do amor? San Mateo proponnos unha estratexia. Trátase de non estar sempre nese límite, nesa liña fronteiriza entre o ben e o mal: «Ata aquí estame permitido; máis aló, non». Os fariseos e quen os imitan sitúanse sempre neste límite; non traspasar ese límite é vivir de acordo coa Lei; é dicir, situarse na mesma liña que separa o ben do mal é cumprir a Lei; con todo, quen considera discípulo de Xesús –dinos Mateo– e vive da fe e non da Lei –engade san Paulo– debe afastarse desa liña. Na medida en que nos afastamos achegámonos ao ideal do amor, que todo o perdoa, que se adianta sempre, que dá sen esperar nada a cambio.

Uníndonos á oración do salmista suplicamos: «Ensíname, Señor, a cumprir a túa lei e a gardala de todo corazón».