XIV DOMINGO ORDINARIO - A

Mt 11, 25-30

Naquel tempo, tomou Xesús a palabra e exclamou:

‑ Eu bendígote, Pai, Señor do ceo e mais da terra, porque lles escondiches estas cousas aos sabios e aos prudentes e llelas revelaches aos pequenos. Así é, Pai, porque iso foi do teu agrado.

Todas as cousas mas confiou meu Pai; e ninguén coñece ao Fillo agás o Pai, nin coñece ao Pai ninguén agás o Fillo, e aquel a quen o Fillo queira revelar.

Achegádevos a min todos os que estades cansos e oprimidos, que eu vos aliviarei. Cargade co meu xugo e aprendede de min, que son bo e humilde de corazón, e atoparedes acougo para as vosas almas; porque o meu xugo é livián e a miña carga lixeira.

COMENTARIO

«Eu bendígote, Pai, Señor do ceo e mais da terra, porque lles escondiches estas cousas aos sabios e aos prudentes e llelas revelaches aos pequenos».

Xesús comeza hoxe dicindo que dá grazas ao Pai porque lle pareceu ben dar a coñecer o importante aos sinxelos, aos que carecen de intelixencia e ciencia, aos que carecen de medios económicos e influencias para conseguir o benestar e, con el, a felicidade e o descanso.

No noso mundo os sabios e entendidos gozan de maior prestixio e honras; ocupan os primeiros postos na sociedade, na política e tamén na Igrexa. Pois ben, a estes o Pai non quixo manifestar o que verdadeiramente importa, o que nos achega a Deus Pai e trae a felicidade.

Nós inclinámonos polos “sabios e entendidos”, precisamente porque saben e teñen experiencia, e lles eliximos nas asembleas e nas eleccións. Dos “sinxelos”, por ser pobres e ignorantes non nos fiamos o máis mínimo, nin lles miramos á cara, nin tan sequera lles saudamos, porque consideramos que non teñen nada que darnos.

Pois ben, que nos quede claro que o Pai preferiu aos necios do mundo para confundir aos “sabios e entendidos”.

A oración de loanza de Xesús é de recoñecemento da forma de obrar do Pai, que é a mellor e que Xesús converte no seu proxecto de vida.

A pregunta é obvia: A quen preferimos nós para os nosos plans? Podémonos considerar verdadeiros discípulos de Xesús?

«Achegádevos a min todos os que estades cansos e oprimidos, que eu vos aliviarei». Quen non está canso e angustiado nos nosos días? Son tantas as necesidades que temos e nos creamos! Son tantas as preocupacións e problemas que nos espertan cada mañá antes do desexado, que non conseguimos descansar á noite! É tal nosa tensión de vida que nos propoñemos unhas curtas vacacións, co fin de desconectar da vida atarefada que levamos; con todo, con frecuencia sucede que regresamos á nosa vida ordinaria tan cansos como fomos. Xesús ofrécesenos como descanso e alivio na súa palabra e na eucaristía.

Finalmente, Xesús propónsenos como exemplo: «Aprendede de min, que son bo e humilde de corazón, e atoparedes acougo».

Acheguémonos a Xesús, aprendamos del, vaiamos á súa escola. San Lucas dinos que pasaba as noites en oración e diálogo co Pai. San Marcos asegura que madrugaba para retirarse a un lugar afastado para orar. Nos mosteiros de vida contemplativa, tan pouco valorados pola nosa sociedade, podemos achegarnos á escola de oración e contemplación de Xesús.

Na eucaristía dominical atopámonos con Xesús, manso e humilde e con outros crentes que atoparon xa o camiño acertado ou que están á procura del. Acudamos cada domingo a participar nela.