XXXIV - DOMINGO ORDINARIO - A

Mt 25, 31-46


Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos: Cando veña o Fillo do Home na súa gloria e todos os anxos con el, sentará no seu trono glorioso. Diante del xuntaranse todas as nacións; e separará uns dos outros, como xebra o pastor as ovellas das cabras. E poñerá as ovellas á súa dereita, e as cabras á súa esquerda.

Entón dirá o Rei aos da súa dereita:

‑ Vinde, benditos do meu Pai, recibide a herdanza do reino preparado para vós desde a creación do mundo. Porque tiven fame, e déstesme de comer; tiven sede, e déstesme de beber; fun foras­teiro, e acolléstesme; estiven en coiro, e vestístesme; enfermo, e visitástesme; na cadea, e viñéstesme ver.

Entón preguntaranlle os xustos:

‑ Señor, cando te vimos famento e che demos de comer, ou sedento e che demos de beber? Cando te vimos forasteiro e te acollemos, ou en coiro e te vestimos? Cando te vimos enfermo ou na cadea e te visitamos?

O Rei contestaralles:

‑ Dígovolo de verdade: Canto fixestes cun destes irmáns meus máis pequenos, fixéstelo comigo.

E diralles logo aos da súa esquerda:

‑ Arredade de min, malditos, ide para o lume eterno, prepa­rado para o Satán e para os seus anxos. Porque tiven fame e non me destes de comer; tiven sede e non me destes de beber; fun forasteiro, e non me acollestes; estiven en coiro, e non me vestistes; enfermo e na cadea, e non me visitastes.

Entón tamén eles lle preguntarán:

‑ Señor, cando te vimos famento ou sedento, forasteiro ou en coiro, enfermo ou na cadea, e non che acudimos?

El responderalles:

‑ Dígovolo de verdade: Canto deixastes de facerlle a un destes máis pequenos, deixastes de mo facer a min.

Estes irán ao castigo eterno, e os xustos á vida eterna.

 

COMENTARIO

Contan que nunha ocasión un soldado americano viaxaba nun autobús por Suecia. En certo momento dirixiuse ao seu compañeiro de asento e comentoulle: “América é o país máis democrático do mundo. Calquera cidadán pode ir á Casa Branca a falar co seu presidente e discutir os problemas con el”. O seu compañeiro de asento contestoulle: “Iso non é nada, aquí en Suecia o rei e a xente viaxan no mesmo autobús”.

Cando baixou do autobús comentáronlle que o que viaxaba ao seu lado era o mesmo rei de Suecia.

Con frecuencia imos pola vida sen ser conscientes de que viaxamos co mesmo Rei ao noso lado. Deus non se aparta de nós nunca, aínda que nós non o advirtamos.

O domingo anterior lembrabamos que Deus Pai  nos entregara uns talentos e que estes talentos non eran moedas destinadas a producir unha rendibilidade, nin sequera eran capacidades nin calidades. O talento ou talentos entregados por Deus Pai eran a súa bondade, como don gratuíto, por tanto, non nos esixía nada a cambio. O Señor da parábola do evanxeo de san Mateo non é Deus Pai, do que Xesús nos fala constantemente.

Esta bondade é como unha chama, que por pequena que sexa, é capaz de incendiar o mundo; é unha chama destinada a expandirse por si mesma, basta que non a escondamos baixo un celamín, que a deixemos arder desde o alto do candelabro: «Vin a prender lume no mundo, e oxalá estivese xa ardendo!» (Lc 12, 49).

A bondade, o amor que representa esta chama son as obras de misericordia que hoxe nos lembra de novo o evanxelista. Se deixamos que arda en nós esta chama, expandirase por si mesma no mundo en forma de xestos de caridade, de entrega xenerosa a todos, en especial aos máis desfavorecidos.

Hoxe lémbranos que cando chegue o final da nosa vida terrea, o fillo de Deus, Rei do universo, recollerá nas súas mans tantos xestos de bondade como fósemos capaces de realizar entre os nosos irmáns: demos para comer ao famento, vestimos ao espido, acompañamos ao que vivía so, visitamos ao enfermo e ao preso no cárcere; fomos misericordiosos e compasivos, transmitimos paz, buscamos a concordia e o entendemento, transmitimos confianza e alegría, aínda cando ás veces o corazón sangraba por dentro. Nunha palabra, deixamos arder libremente a chama de bondade que levamos con nós.

En fin, a nosa alegría final será maior canto máis lume provocamos coa nosa candea acesa.

No hay comentarios:

Publicar un comentario